Karty komunikacyjne pomagają dziecku pokazać podstawowe potrzeby, emocje i granice wtedy, gdy mowa jest utrudniona, niewyraźna, ograniczona albo gdy dziecko nie mówi w danej sytuacji. Mogą wspierać dziecko w codziennych momentach: podczas terapii, w domu, w przedszkolu, przy jedzeniu, odpoczynku, zabawie, zmianie aktywności oraz w chwilach przeciążenia.
Karty nie zastępują mowy. Dają dziecku dodatkowy sposób komunikacji. Pomagają dorosłym szybciej zrozumieć, czy dziecko czegoś chce, nie chce, potrzebuje pomocy, przerwy, odpoczynku, picia, jedzenia albo czy coś je boli, złości, smuci lub przestrasza.
Z kart mogą korzystać dzieci z afazją, mutyzmem wybiórczym, opóźnionym rozwojem mowy, autyzmem, trudnościami komunikacyjnymi, zaburzeniami przetwarzania sensorycznego, niepełnosprawnością intelektualną oraz dzieci, które w silnych emocjach, stresie lub przeciążeniu tracą możliwość spokojnego powiedzenia, czego potrzebują.
Na początku najlepiej używać tylko kilku kart naraz, np. „chcę”, „nie chcę”, „stop”, „jeszcze”, „koniec”, „pomoc”. Dopiero później można dokładać kolejne. Dorosły powinien najpierw sam pokazywać kartę w konkretnej sytuacji, żeby dziecko mogło stopniowo zrozumieć jej znaczenie.
W przypadku mutyzmu wybiórczego karty mogą pomóc dziecku komunikować się bez presji mówienia. Nie należy traktować ich jako sposobu „zmuszenia” dziecka do odpowiedzi, ale jako bezpieczne narzędzie, które obniża napięcie i daje dziecku możliwość wyboru, odmowy, poproszenia o pomoc lub pokazania emocji.